Er komen steeds meer berichten over modellen die bronnen en feiten ‘hallucineren’, maar presenteren als waarheid (Tweakers, Royal Society). In debatten verslaat AI al mensen op overtuigingskracht, zelfs als het ongelijk heeft (Washington Post). Bias en hallucinaties zijn maar twee voorbeelden. Denk ook aan het black box-karakter van AI (hoe komt AI aan het antwoord?), het risico op datamisbruik, privacy issues, milieu-impact, confirmation bias, het verdwijnen van menselijk oordeel, en de enorme macht die bij een handjevol techbedrijven ligt.

En dan is er nog het gemak dat AI biedt: één klik is genoeg voor het maken van deepnudes met alleen een profielfoto. Maar, wat digitaal makkelijk is, is niet automatisch ethisch verantwoord. Juist dat besef is essentieel.

En dáárom is kritisch blijven nadenken over AI geen nice-to-have, maar pure noodzaak. Want als we studenten en leerlingen alleen leren hoe ze moeten prompten, en niet hoe ze AI kritisch én ethisch kunnen bevragen, dan herhalen we dezelfde fouten als bij sociale media. En we weten inmiddels hoe dat afloopt:
>Onzichtbare beïnvloeding en versterkte polarisatie
>Gebrek aan transparantie en viraal nepnieuws
>Verlies van autonomie door verslavende algoritmes